Bezocht: vier voorstellingen op Theaterfestival De Parade, Amsterdam, 2019

Na vorig jaar een ‘uitstap’ naar Utrecht te hebben gemaakt, bezocht ik Theaterfestival De Parade dit jaar weer in Amsterdam. Zonder een oordeel te kunnen vellen over de andere twee standplaatsen van dit evenement, Rotterdam en Den Haag, want daar ben ik nog niet geweest, moet ik zeggen dat ik opnieuw blij werd van het Martin Luther Kingpark – gevoelsmatig een veel ruimer terrein dan het Moreelsepark in Utrecht. Heerlijk was het om meerdere rondjes door dit Amsterdamse park te lopen, zonder het gevoel te hebben steeds hetzelfde tegen te komen.

Geen jaar is hetzelfde op De Parade. Met steeds nieuwe voorstellingen mag dat voor zich spreken, maar ik doel vooral op de uiteenlopende gevoelens die ik aan de bezochte edities heb overgehouden. Aangezien ik er tot nu toe een gewoonte van maak om van tevoren te bepalen welke voorstellingen ik ga bezoeken, is het altijd afwachten of mijn, vaak hoge, verwachtingen worden waargemaakt. Ik heb jaren gehad waarin ik onverdeeld enthousiast was over wat ik zag. Des te interessanter wanneer dat niet het geval is.

Circus der Componisten – Het wereld-akkoord

Anders dan in andere jaren heb ik niet zo strikt geselecteerd op toneel. Ik begon bij de interactieve, muzikale voorstelling ‘Het wereld-akkoord’ van Circus der Componisten. Dit ‘circus’ is een gelegenheidsformatie, bestaand uit Paradeoprichter Terts Brinkhoff, acteur en zanger Yorick Heerkens, muzikant Mauricio Lobão en de van oorsprong Egyptische acteur Sabrid Saad El Hamus. In een snel half uur lieten zij ons, het publiek, meezingen en ‘meemusiceren’ met een aantal liederen uit, hoe kan het ook anders bij een ‘wereld-akkoord’, diverse continenten. De voorstelling had vooral veel weg van een workshop: we ‘creërden’ muziek door knikkers in een glazen bakje te laten vallen en ritmes te maken met behulp van houten claves, we deden dansjes na en we zongen op een gegeven moment zowaar een Egyptisch slaapliedje (onder leiding van Saad El Hamus), met een verdeling in een mannen- en vrouwenpartij. Hoewel het de uitvoerend artiesten goed lukte om ons als publiek te enthousiasmeren en hoewel ik overtuigd ben van het vakmanschap van elk van hen, was deze voorstelling c.q. workshop een misser. Met interactie is niets mis, maar er werd simpelweg te veel in een half uur gepropt, om nog maar niet te spreken over de noodzaak van deze voorstelling (toegegeven: de artiesten pretendeerden niks) en het totale gebrek aan samenhang. Áls je dan al een voorstelling in workshopvorm geeft, zorg dan op z’n minst voor enige relevantie en orde.

Ellen ten Damme en band – Ellen ten Damme en route

Wanneer je het repertoire van Ellen ten Damme slechts oppervlakkig kent – ik moet toegeven dat ik geen specialist ben en vooral onder de indruk ben van haar als artieste en zangeres – is het verleidelijk te denken dat je naar een show vol Franse chansons gaat kijken en luisteren. Uiteraard biedt Ten Damme veel meer, zo ook nu: ze gaat letterlijk ‘en route’. Gehuld in oogverblindende kostuums laat ze ons niet alleen genieten van de muziek van de Franse chansonniers, ze voegt ook veel oosterse elementen in. Zelden heb ik zo’n mooie uitvoering van Fairouz’ Nassam Alayna Al Hawa gehoord. Ellen ten Damme zingt als altijd de sterren van de hemel en wordt begeleid door vier muzikanten van The Magpie Orchestra. Wat een feest om naar te kijken en te luisteren. Gaan! En zo niet, bezoek dan in elk geval de voorstelling Casablanca, waarmee ze komend seizoen langs de Nederlandse theaters tourt…

Rosa Ensemble – Beefheart – Pork Treat Musical

Hans Dagelet is een veelzijdig acteur en artiest – vooral daarom raakte ik benieuwd naar zijn optreden op De Parade. Misschien is het generatiegebonden, misschien heb ik onder een steen geleefd, maar Captain Beefheart, de artiest aan wie Dagelet samen met het Rosa Ensemble een eerbetoon bracht in deze voorstelling, was mij totaal onbekend. Het mag dan ook geen wonder heten dat ik erg verrast werd door de experimentele (rock)muziek die ten gehore gebracht werd. Ik ervoer het als een doordenderend optreden zonder enige tijd om ook maar iets op me in te laten werken: de muzikanten waren stuk voor stuk geweldig, Dagelet toonde zich een uitstekend leider en performer, de vertaalde teksten barstten van de alliteraties, en, en… – ik doe niet alsof ik er verstand van heb; twee gedachten domineerden na afloop: 1) Had ik me nou maar iets meer verdiept in Captain Beefheart voor ik naar dit optreden ging; 2) Waar heb ik zojuist naar gekeken en geluisterd? Conclusie: genoeg verwondering bij mij om het een geslaagde voorstellingskeuze te noemen.

YoungGangsters & DOX – Don’t wanna fight

Het summum van fysiek theater. Van de eerste tot en met de laatste minuut zat ik op het puntje van m’n stoel (of houten bank) te kijken naar wat YoungGangsters & DOX neerzetten: een bloedspannende voorstelling bestaand uit confrontatie, intimidatie, geweld (niet voor niets wordt in de aankondiging gesproken van een vechtchoreografie), maar, zoals het echte dansers betaamt: wel sierlijk en superstrak. Pom Arnold, Ali Zanad, Deion Holwijn, Noah van der Burght en Liza Panjoel maakten stuk voor stuk veel indruk met hun perfect getrainde performances. De vraag was continu hoe de één nu weer op de zoveelste imponerende beweging van de ander zou reageren. Zichzelf ondersteunend met dierlijke geluiden gooiden de dansers zich volledig in de strijd. Bijna zonde was het dat er zo nu en dan een gesproken tekstregel tussenzat: ‘That hurts’, tja, dat zien en voelen wij als publiek al wel. Maar wát een show.

De Parade is nog tot en met zondag 25 augustus te bezoeken.
Tot in 2020?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s