Acteren, alsof ik er echt eentje ben – deel 2: Weg de ambtenaar, welkom de acteur

Het heeft even geduurd voor dit tweede deel over het ‘Grote Acteeravontuur te Amsterdam’ af was. Aanvankelijk was ik van plan dit stuk ‘meteen na de laatste lesdag’ te publiceren, maar zoals dat kan gaan na acht weken intensieve onderdompeling: er bleef genoeg stof tot nadenken over, evenals noodzaak (daar gaan we weer…) om een en ander te laten bezinken. Het klinkt zwaarder dan het is. Ik kan terugkijken op een intensieve, maar fantastische periode.

In deel 1 heb ik uitgebreid verteld over de in de lessen gehanteerde driedeling spel, beweging en stem. Waar we in de eerste vier weken van al deze componenten wat meekregen, lag het accent in de tweede helft op spel en beweging. Wegens andere verplichtingen heb ik één dagdeel moeten overslaan – jammer, want uitgerekend toen werd de les camera-acteren gegeven. Hoewel ik in eerste instantie richting theater neig, had ik die les heel graag willen volgen.

Gelukkig bleef er nog genoeg spel- en bewegingsplezier over. Zo mocht ik mijn liefde voor tekstbehandeling botvieren op een dialoog uit De meeuw van Tsjechov. Een beschrijving van de inhoud van dit wereldberoemde toneelstuk geef ik hier niet, maar dat het tot het standaardrepertoire van iedere beetje beginnende toneelspeler moet behoren, werd al snel duidelijk. Met klein en krachtig spel lukte het me om de juiste toon te vinden voor het overbrengen van de tekst aan mijn tegenspeler.

Een ander memorabel onderdeel van de lessen was het letterlijk kopiëren van een bestaand persoon op YouTube, in beweging en in stem. Wie had gedacht dat ik me nog eens zou transformeren tot de Rotterdamse Lau, die inmiddels ruim tien jaar geleden beroemd werd dankzij een filmpje waarin hij met zijn vrouw Tiny de kerstboom aan het optuigen was? Ikzelf in ieder geval niet. Om deze man tot op de millimeter te kunnen spelen, bestudeerde ik één minuut van het legendarische filmpje en nam ik alle lichaamsbewegingen en alle woorden, inclusief tussenwerpsels, van Lau over. Ik vind het zonde dat ik het niet op film heb. Na deze minuut in de les ‘nagespeeld’ te hebben, kreeg ik de opdracht om ‘als Lau’ geïnterviewd te worden en alle antwoorden te improviseren vanuit zijn lichaamshouding en stem. Alsof dat nog niet genoeg was, kon ik hem een week later nog een keer ten tonele voeren, maar dan in een situatie waarin onder meer een tafel gedekt moest worden. Deze situatie speelden we, al improviserend, in tweetallen. Ieder van ons had weer een ander beroemd YouTube-type bestudeerd. Zo heb ik gegierd van het lachen om, onder meer, zeer gelijkende vertolkingen van Rapper Sjors en Nel Veerkamp. Onder de bezielende leiding van onze speldocente maakten we scènes waarin we steeds nieuwe opdrachten kregen. Hoe wrang is het dan om een paar weken later te moeten lezen dat Lau er niet meer is… ik vond het een feest om hem vorm te geven. ‘Zit het helemaal weer door mekaar heen gefrommeld!’

Uiteindelijk volgde de evaluatie van acht weken spelen. In een kring kregen we als deelnemers één voor één te horen welke indruk we hadden achtergelaten op de docenten. Gelukkig klopte veel van wat ik aan feedback terugkreeg, met mijn eigen beleving. Het bekende ‘uit het hoofd, in het lijf’ passeerde de revue, evenals het ‘met de ander bezig zijn’ en ‘in het moment spelen’. Want hoe goed en scherp ik zo’n Lau ook neerzet, zolang ik te veel gefocust ben op het goed neerzetten van een personage en te weinig op de situatie en op de ander, kom ik ook niet tot echt acteren. Bovendien heb ik gemerkt dat het opzoeken van emoties in mijn lijf veel beter gaat vanuit rust en ‘klein’ stemgebruik: zodra ik mijn hoofd, schouders en stem onder spanning zet, werkt de rest van het lijf niet meer mee en blijft het spel vlak. Ook vind ik elementair spel nog moeilijk: een basale opdracht als ‘iets zoeken wat ik kwijt ben’ ziet er nog te veel uit als ‘spelen dat ik iets zoek wat ik kwijt ben’. Genoeg om aan te werken dus, maar, en daar ben ik heel blij om: er is groei. Het stagneert niet. Ik heb het rauwe randje in het spel al veel meer kunnen vinden dan tijdens het hiervoor gevolgde lestraject, en er is enorm veel spelplezier en (daardoor ook) -potentie zichtbaar geweest voor de docenten. Zolang de ‘stijve ambtenaar’ in mij maar verdwijnt en de acteur maar tevoorschijn komt.

Het maakt me dan ook enorm trots dat ik uitgenodigd ben om het eerste jaar van de vakopleiding Theater/Toneel te komen volgen. Het hoe, en het wat, en het wanneer, dat is zorg voor later, maar dat ik de kans krijg om mijn theaterambities op deze manier te ontwikkelen, is fantastisch.

Opnieuw was het een feestje om acht weken lang met gepassioneerde medespelers en met een geweldig docententeam te werken. Dank!

Een gedachte over “Acteren, alsof ik er echt eentje ben – deel 2: Weg de ambtenaar, welkom de acteur

  1. Wat heb je dit weer prachtig verwoord Tim! Zoals jij schrijft zit ik als lezer ook in de kring bij De Trap als de cursisten hun feedback krijgen na afloop van de cursus.
    Top gedaan!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s