Terechte hypes? – Bird Box (2018)

In de categorie ‘Terechte hypes?’ bespreek ik actuele boeken, films of andere verschenen producten waarover veel wordt gepraat, veelal positief. Vind ik het gejubel terecht, of mag er ook wel wat kritischer naar worden gekeken? Vandaag: Bird Box (2018)Let op: spoilers.

Blog 'Bird Box' - afbeelding

Het probleem met hypes is dat ze vaak aan me voorbijgaan. En als ik wél op de hoogte ben, is de hype al zo vaak aangeprezen dat ik mijn interesse meteen verlies. Want: als iedereen het leuk vindt, zal het wel niet echt interessant zijn. Te toegankelijk, te gelikt, te makkelijk. Hoe zit dat met Bird Box, de thriller die sinds 21 december wereldwijd te zien is op Netflix?

De film begint interessant: een moeder, Malorie, vertelt haar kinderen (die ze Boy en Girl noemt) dat ze op een gevaarlijke reis over de rivier zullen gaan. Ze laat er geen gras over groeien in haar toon: de kinderen moeten, net als zijzelf, geblinddoekt blijven. De reden blijft niet lang verhuld: wie zijn blinddoek afdoet, sterft. De wereld wordt geteisterd door ‘demonen’ die ervoor zorgen dat iedereen die hen in de ogen kijkt, gek wordt en op gruwelijke wijze zelfmoord pleegt. Dit mysterie, dat eigenlijk geen mysterie genoemd mag worden, wordt onthuld aan de hand van verschillende flashbacks die duidelijk maken hoe Malorie en haar kinderen in deze situatie gekomen zijn en wie ze tot dan toe al hebben ontmoet. Ook komen we te weten waar de reis over de rivier heen leidt en hoe het lot voor het drietal wordt bezegeld.

Een terugkerende gedachte tijdens het kijken van de film was: het ziet er allemaal heel mooi uit, maar het pakt me niet. Een postapocalyptische wereld, dat hebben we meer gezien. Totale chaos, dat kennen we. Een claustrofobisch gevoel, dat geven wel meer films. Die bijpersonages, die ben ik na een paar dagen vergeten. Er wordt voor mijn gevoel heel veel bijgesleept, vooral wat de bijrollen aangaat. De kijker moet en zal sympathie krijgen voor de andere ‘survivors’ die Malorie ontmoet. En dat lukt niet. De zwangere moederkloek Olympia (Danielle Macdonald) is schattig, maar cliché. De indringende Gary (Tom Hollander) is mysterieus, maar komt niet door het scherm heen. En de vaderfiguur Tom (Trevante Rhodes), die lange tijd als enige overlever met Malorie en haar kinderen overblijft, is een stabiele factor, maar niet diepgaand genoeg.

Twee factoren houden Bird Box overeind: de beelden en Sandra Bullock. Het is indrukwekkend om te zien hoe de hele wereld tot waanzin wordt gedreven door de demonen: de zelfmoorden zijn gruwelijk, maar prachtig in beeld gebracht; de compleet ‘afgedekte’ locaties dragen bij aan het claustrofobische gevoel dat de film teweegbrengt – kortom: visueel is Bird Box perfect gelukt. Daarnaast draagt Bullock de film: zij laat de verschillende lagen van Malorie (die niet eens zo’n gelaagd personage is) goed tot uiting komen en weet, hoewel het even duurt, als enige actrice echt binnen te komen.

Kortom: behoort Bird Box tot de terechte hypes? Enkel als het aankomt op het visuele en op het acteerwerk van Bullock. Oké: ook het aardige einde van de film, dat tenminste nog iets aan interpretatie overlaat, mag apart worden vermeld. Helaas is de hype wat betreft de overige factoren niet terecht: te cliché, te weinig aangrijpend en we worden als kijker te veel aan het handje genomen.