Bezocht: vijf voorstellingen op Theaterfestival De Parade, Utrecht, 2018

IMG_20180809_163405_912

Als het even kan, maak ik ieder jaar tijd voor een bezoek aan Theaterfestival De Parade. De sfeer van een theaterfestival an sich is voor mij al onbetaalbaar; op De Parade ben ik ook nog eens verzekerd van een flink aantal voorstellingen waar het vakmanschap van afstraalt, dankzij de vele ervaren acteurs en muzikanten. De afgelopen jaren zocht ik steeds Amsterdam op; dit keer was het logistiek handiger om Utrecht aan te doen.

Zoals vrijwel elke keer maakte ik mijn selectie van te bezoeken voorstellingen vooraf. Enerzijds zet ik daarbij mijn intuïtie in, anderzijds ga ik af op variatie: ik probeer altijd minstens twee of drie voorstellingen met gerenommeerde acteurs te boeken, één of twee voorstellingen van jonge makers en minimaal één muzikale voorstelling. Dat principe is zeer rekbaar. Verder eindig ik de dag het liefst met iets luchtigs. En natuurlijk: er staan altijd acts tussen die ik graag had willen zien, maar die net niet spelen op een dag die mij uitkomt. Zo vielen Kiki Schippers met ‘Waar’, H.E.A.R. met ‘Babi Gangbang’ en Theater Nox met ‘Wachten op Macbeth’ tot mijn grote spijt af. Wie deze voorstellingen wel heeft gezien, mag mij binnenkort zeker vertellen wat ik gemist heb.

Nu volgt een overzicht van wat ik wél heb gezien. Ik zal de omschrijvingen van zo min mogelijk spoilers voorzien, zodat een ieder die nog nieuwsgierig is en een bezoekje aan De Parade op de planning heeft staan, de keuze kan maken om zo blanco mogelijk naar een van deze voorstellingen te gaan. Klik op de titels voor meer informatie en voor de speeltijden.

De Dialoog Coöperatie – Give Peace a Chance

In de steevast op De Parade aanwezige Theatertoren spelen actrices Joke Tjalsma en Dette Glashouwer het echtpaar John Lennon en Yoko Ono. Uit de titel van de voorstelling spreekt natuurlijk de verwijzing naar het antioorlogslied dat Lennon schreef in Montreal, Canada, waar hij met Ono een geweldloze protestactie tegen de Vietnamoorlog hield door onder internationale aandacht voortdurend in bed te blijven. Wat is het effect als het beroemde beeld van Lennon en Oko in bed (met daarboven de beroemde teksten ‘Hair Peace’ en ‘Bed Peace’) wordt geprojecteerd op deze tijd, gekenmerkt door individualisme en verhuftering? Zelfs met de wijsheid van nu, geïnspireerd op het boekje Vrede kun je leren (2017) van David van Reybrouck en Thomas d’Ansembourg, blijkt dat het nog helemaal niet zo gemakkelijk is om het creëren van vrede in eigen hand te nemen en dat niet alles is terug te voeren op onderliggende behoeften. Tjalsma en Glashouwer laten dat op treffende wijze zien door te spelen met deze uitgangspunten en het publiek op een speelse manier te betrekken. De voorstelling is zeker aan te bevelen vanwege de sterke teksten en het heldere spel van de actrices.

Studio AMORRA – Een sprookje voor millennials

Het liet zich al raden bij het zien van voorstellingslocatie Cinerama: ‘Een sprookje voor millennials’ zou zich minimaal voor een deel op het witte doek afspelen. Even wennen is het wel, een voorstelling die voornamelijk audiovisueel is opgebouwd en dat vervolgens combineert met de fysieke aanwezigheid van acteur Harm Duco Schut, maar knap gemaakt is ‘Een sprookje voor millennials’ zeker. Fotografe Anouk van Kalmthout tekende voor de visuals en schiep een indrukwekkend buitenaards eiland, een zogeheten party-eiland, met de naam AMORRA, dat gedurende de voorstelling op het scherm getoond wordt. Als er een komeet op AMORRA afkomt, springt hoofdpersoon Adam (Schut) van een klif en komt hij in een onderwaterwereld terecht. Dat Schut op zowel beeld als toneel te zien is, draagt enorm bij aan het gevoel dat de voorstelling overbrengt.  De vele metaforen hadden op mij als toeschouwer een sterkere werking dan de tekst en het spel, maar deze ervaring van 20 minuten is zeker het bezoeken waard.

De Hollandse Von Trapps – De Sound of Mucus

Veelbelovend alleen al was de lange rij die zich vormde voor Teatro Cuatro, waar de voorstelling ‘De Sound of Mucus’ gespeeld zou worden. Ingelost werd die belofte zeker: in een muzikaal en theatraal spektakel van 30 minuten schetsen Hein, Olga en Porgy Franssen een veelkleurig portret van hun muzikale gezin van veertien kinderen. Omlijst door het pianospel van Hein, het gitaarspel van Olga en de zang van beiden (al was Olga deze avond haar stem kwijt en sprong zus Bea voor haar in wat betreft het vocale gedeelte), neemt acteur Porgy Franssen ons mee in het verhaal van het muzikale gezin Franssen, dat hij ook wel de Hollandse Von Trapps noemt. Wat volgt, is deels een geestig meezingfestijn met liederen uit The Sound of Music (Hein dweept ermee; Porgy zet zich ertegen af), deels een even vermakelijk als ontroerend familieverhaal, voorzien van een tijdsbeeld dat herkenning oproept bij het overwegend ‘wat oudere’ publiek (geboren in de jaren veertig of vijftig). Dat wil niet zeggen dat de voorstelling niet geschikt is voor wat ik de millennialgeneratie zal noemen. Zo voelde ik me zelden zo meegenomen in een verhaal op De Parade als tijdens ‘De Sound of Mucus’. Gaat dat zien.

Big Night Producties – De mooiste jaren van ons leven

Zonder details weg te geven van het verhaalverloop, raad ik ‘De mooiste jaren van ons leven’ alleen al aan vanwege de beleving. Het publiek neemt plaats op een overdekte tribune in Theater Correct en krijgt een koptelefoon op met passende achtergrondmuziek en de uitversterkte stemmen van de acteurs, terwijl de acteurs zelf in de open lucht staan te spelen en zomaar voor of achter gepasseerd kunnen worden door voorbijgangers. Het effect daarvan is om te beginnen zeer geestig; verder onderstreept dit beeld het verhaal en de thematiek erg goed. Bart Klever, Arie Kant en Har Smeets, drie oudere en zeer ervaren rotten in het toneelvak, spelen drie boezemvrienden die elkaar op verschillende momenten in het leven tegen blijven komen en, hoewel ze elk hun eigen weg zijn gegaan, steeds weer verbonden blijken door hun liefde voor één vrouw. Enige research maakt duidelijk dat het verhaal gebaseerd is op de film C’eravamo Tanti (1974) van de Italiaanse regisseur Ettore Scola, maar dit hiaat in mijn kennis weerhield me er niet van me mee te laten voeren, al was het maar door de prachtige vertelstem van Smeets.

LuckyTV – Lucky Foundation Televisiegala

Enige ‘flauwekul’ of luchtigheid mag zoals gezegd niet ontbreken tijdens een Paradebezoek, en daarom sloot ik de avond af met het door Sander van de Pavert gepresenteerde Lucky Foundation Televisiegala. Zoals op elk beetje benefietgala het publiek met nadruk wordt opgeroepen geld te doneren, zo wordt de aanwezige mensen hier op geestige wijze verzocht hun stem te geven aan die arme Bekende Nederlanders die slachtoffer zijn van eh… tja, het laat zich raden. Van de Pavert doet waar hij goed in is: hij presenteert het gala op aanstekelijke wijze en vrijwaart zijn voorstelling uiteraard niet van zijn bekende LuckyTV-stemmen. Verrassend is het allemaal niet; vermakelijk zeker wel. Een lekkere apotheose van weer een zeer gevarieerd bezoek aan De Parade. Op naar 2019.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s