Verrassend Vervolg: Please Like Me (2013-2016)

Please-Like-Me-Netflix

Australië is voor mij in veel opzichten onontgonnen terrein. Ik heb het continent nog niet bezocht en ik ben amper bekend met zijn culturele exportproducten. Zo ook met Australische films en televisieseries. Toen ik zo’n twee weken geleden bij toeval op de serie Please Like Me (2013-2016) stuitte, dacht ik alleen maar: het is zomer, de beschrijving op Netflix doet niet al te zwaar aan – laat ik het eens proberen. Op papier klinkt het immers behoorlijk cartoonesk: ‘Nadat zijn vriendin hem gedumpt heeft, beseft Josh dat hij homo is. Hij gaat naar bed met een aantrekkelijke kennis en trekt in bij zijn suïcidale moeder.’ Oké, dat van die suïcidale moeder doet wel enig drama vermoeden, maar toch.

Tijdens de eerste tien minuten leek mijn vooringenomenheid wat betreft dat cartooneske te worden bevestigd: de twintigjarige hoofdpersoon Josh zit met vriendin Claire op een terras; Claire maakt het uit, want ze is er zeker van: Josh is homo. Josh reageert met nogal stereotiepe trekjes. De eerste karikatuur hebben we al, dacht ik. Toch maar verder kijken. Josh denkt dat zijn interesse in mannen slechts een fase is, maar wanneer hij zijn beste vriend Tom opzoekt op zijn werk, is daar ook Geoffrey, tot wie Josh zich algauw aangetrokken voelt – van het een komt het ander. We leren de sociale omgeving van Josh in rap tempo kennen: hij deelt een lekker studentikoos ingericht huis met Tom, die overigens op het punt staat zijn relatie met de onzekere Niamh te verbreken; Josh’ ouders zijn uit elkaar; hij heeft veel te stellen met zijn moeder Rose, die aan een bipolaire stoornis lijdt; zijn vader Alan heeft de relatie met de uit Thailand afkomstige Mae en ze hebben samen een jong dochtertje: Grace, het halfzusje van Josh. Al met al genoeg voer voor complexe situaties en bovendien meer drama dan op het eerste gezicht gedacht. En dat is knap, zeker als je kijkt naar het hoog humoristische gehalte van de serie, waarover verderop meer.

Please Like Me is, zoals het bovenstaande hopelijk al enigszins duidelijk maakt, geen serie over homoseksualiteit. Hoewel we als kijker de coming-out en de avontuurtjes van Josh van dichtbij beleven, vormen deze elementen slechts onderdeel van een verhaal dat hoofdzakelijk gaat over jonge mensen die in hun ‘early twenties’ te maken krijgen met alle onvoorspelbaarheden van het leven, waar ze zich dankzij hun hechte vriendschap doorheen weten te slaan.

Sterspeler Josh wordt gespeeld door Josh Thomas, een Australische acteur en komiek die zelf aan de serie meeschreef en, naar eigen zeggen, flink wat autobiografische elementen in het script heeft verwerkt. Gedurende vier seizoenen leven we mee met Josh: we volgen zijn dates en relaties, we zien hem zich manoeuvreren tussen de complexe familieverhoudingen (vader Alan en moeder Rose mogen dan uit elkaar zijn, maar is de liefde echt over?) en, het belangrijkste, we beleven Josh’ zoektocht naar zichzelf. Want hoewel hij te maken krijgt met zeer heftige verwikkelingen (moeder Rose wordt een tijdje opgenomen in een psychiatrische inrichting; Josh zelf heeft de nodige break-ups; zijn ‘inmiddels goede vriendin’ Claire blijkt in de loop van de serie zwanger te zijn en laat met steun van Josh abortus plegen), treedt hij die gedurende het gros van de serie met humor, enig sarcasme en zelfs schijnbare apathie tegemoet. Luchtigheid om te overleven, lijkt het. Het is verleidelijk om het karakter van Josh te omschrijven als ‘egoïstisch’, ‘sarcastisch’ en ‘aanstellerig’ – een echte millennial die zich het centrum van de wereld waant. Toch blijkt hij, in het geheel niet verrassend, over een oprechte overgevoeligheid te beschikken. Zo wijst hij zijn familie en vrienden keihard terecht tijdens een gezamenlijk kerstdiner en zorgt een dramatische gebeurtenis tegen het eind van de serie voor groot verdriet.

De karakters en bijbehorende casting vormen wat mij betreft een van de sterkste elementen van de reeks. Tom (Thomas Ward) is een overtuigende goedzak met laffe kantjes en een trouwe beste vriend van Josh. Claire (Caitlin Stasey) blijft tijdens de hele serie een heerlijk impulsieve, maar sympathieke gezamenlijke vriendin van Josh en Tom. En laten we de volwassen acteurs niet vergeten. David Roberts zet een zeer menselijke, onzekere en goedbedoelende vader Alan neer. Een mooie rol is weggelegd voor actrice en komiek Hannah Gadsby, die zeer recent nog opzien baarde met haar op Netflix verschenen stand-upcomedyact Nanette (2018). In Please Like Me speelt zij de door depressie geplaagde Hannah (een patiënt in de psychiatrische inrichting van moeder Rose) zo overtuigend dat het grappig en ontroerend wordt. En Debra Lawrence won terecht twee Awards voor haar briljante vertolking van moeder Rose.

Please Like Me liep van 2013 tot 2016 en is daarmee niet eens meer zo nieuw, maar ik ben erg blij dat ik de serie heb ontdekt en van begin tot eind heb bekeken. Eerder noemde ik al het humoristische element ervan, dat veelvuldig wordt ingezet om te laten zien hoe vrijwel alle personages omgaan met wat op hun pad komt. Onvergetelijk is het nog niet eerder genoemde karakter Aunt Peg (gespeeld door Judi Darr), dat in het eerste seizoen als humeurige oudtante geïntroduceerd wordt en enorm grappig blijkt te zijn. Ik bedoel: wie had kunnen verzinnen dat een dame van haar generatie heerlijk mee zou swingen in de auto met het beroemde nummer “5, 6, 7, 8” van Steps? Onderstaande scène (die nog steeds een brede grijns op m’n gezicht tovert) spreekt voor zich:

Ik heb, dankzij Please Like Me, heel wat goede Australische acteurs leren kennen. Maar vooral: ik heb zitten lachen en huilen bij deze serie. De mengvorm van humor en drama werkt erg aanstekelijk en ik beveel de serie dan ook van harte aan. Ter afsluiting licht ik nog twee scènes uit die de kracht van muziek tijdens moeilijke momenten (ook een motief in Please Like Me) goed laten zien en voelen.

De eerste scène vindt plaats kort na de break-up van Josh met Arnold (beide in het busje aanwezig) en laat een knap staaltje acteerwerk van Josh Thomas en Keegan Joyce zien:

De tweede en laatste scène laat de groep jongvolwassenen zien aan tafel in het huis van Josh en Tom. De situatie is enigszins bizar: ze hebben hun haan Adèle om het leven gebracht om die avond te verorberen (ja, dierendoding om vlees wordt niet gemeden), omdat hanen niet mogen worden gehouden in woongebieden en deze optie van twee kwaden het minste bleek. Om de haan te herdenken, zingen ze gezamenlijk ‘Someone like you’. Absurd, maar het effect is ontroerend:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s