Nut of Niet? Deel 2: Voor het geld hoef ik het niet te doen

It's all about the money

Meja zong het al in 1997: it’s all ‘bout the money. Nu, ruim twintig jaar later, is het niet minder lastig geworden om anders naar de wereld te kijken. We varen wel bij een goeddraaiende wereldeconomie. Alles lijkt te koop. We maken zelfs gebruik van een gedecentraliseerd systeem om elektronisch geld uit te wisselen, in de vorm van bitcoin. Ik heb me er niet in verdiept, laat staan dat ik dat van plan ben. Eén ding heb ik allang besloten voor mezelf: voor het geld hoef ik het niet te doen.

Helemaal waar is dat natuurlijk niet. Ik mag het eerste deel van deze ‘Nut of Niet?’-reeks dan hebben afgesloten met de woorden dat ik lesgeef omdat ik van het onderwijsambacht houd – wat ook zo is – tegelijkertijd vormt dit ambacht wel mijn broodwinning. Voornaamste broodwinning, zou ik willen zeggen, maar dat zou, om te beginnen, impliceren dat ik meerdere inkomstenbronnen heb. Bovendien verraadt het bewuste gebruik van het woord ‘voornaamste’ dat ik het belangrijk vind om te benadrukken dát ik meerdere inkomstenbronnen heb.

Ik zei het al: instrumentalisering is verleidelijk. Maar de bijbehorende insteek, besef ik steeds vaker, is verkeerd. Als ik mezelf hoor praten over toneelspelen en stemacteren, ja zelfs over bloggen, dan laat ik altijd wel ergens de zin vallen ‘dat die dingen in de toekomst een mooie inkomstenbron zouden kunnen vormen’. Ten eerste hebben we niks aan ‘de toekomst’; we leven nu. Verder: de vraag of ik er geld mee verdien of ga verdienen, is op dit moment totaal niet relevant. Er is maar één gemeenschappelijke factor die ertoe doet: ik vind toneelspelen, stemacteren en bloggen leuk. Er mag plezier gemaakt worden. De rest komt pas daarna. Of niet. Die mogelijke extra boterham is een bijkomstigheid. It’s all about the right order.

Ja, die ga ik nog regelmatig herhalen voor mezelf: ‘all about the right order’. Liever vertier dan gedoemd tot bankier – zoiets. Voor het geld hoef ik het niet te doen. Ook voor persoonlijke ontwikkeling hoef ik het niet te doen. Verdomd, ik vond dat ik alles ergens voor moest doen. Dat vind ik stiekem nog steeds.

Fietste ik als kind het speelplein over om een wedstrijd te winnen en succesvol te zijn? Maakte ik me druk over de educatieve waarde van ‘vrij spelen’ op school? Dacht ik tijdens dat spelen echt bij mezelf: ‘ah, hier krijg ik betere sociale skills van’? Kon het me vroeger iets schelen dat ik twee tot drie keer op een dag ingesmeerd moest worden om me voor verbranding te behoeden in het buitenzwembad? Tja… ‘na afloop’ heeft dat laatste me zeker een paar keer iets kunnen schelen – maar verder wilde ik toch zo snel mogelijk het water in, om in het rond te kunnen spetteren dat het een lieve lust was? Eén ding had ik allang besloten voor mezelf: …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s