(7) Wat nooit af is en zal zijn – Familie, een making-of

It’s a wrap. Het pak van schoonzoon Koos kan weer in de kast. Het boek van de verteller is gesloten. De dubbelrol is gespeeld.

Enkele dagen na de laatste uitvoering van Familie zijn de eerste prikkels verwerkt. Er zijn drie heel verschillende voorstellingen gespeeld. De laatste was op afstand de fijnste. Ik ging deze derde voorstelling in met een zelfopgelegde opdracht: speel Koos zonder mening, zonder (voor)oordeel, maar neem deze alcoholverslaafde schrijver, deze eenzame schoonzoon, bloedserieus. Omarm hem. Pas wanneer je van je karakter houdt, kan je hem overtuigend neerzetten. En dat is gelukt.

Ik neem afscheid van dit theaterproject met een dubbel gevoel.

Enerzijds ben ik heel trots zo dicht bij een personage te zijn gekomen – dat heb ik nog niet eerder gehad. Ik kon dan ook veel van mezelf kwijt in Koos: de observant, de relativerende opmerkingen, de jongensachtige vreugde omdat ik in het verhaal een vriend had gemaakt en me dus minder eenzaam voelde.

Aan de andere kant heeft deze voorstelling me gedwongen tot een zekere nederigheid ten opzichte van mezelf als speler en, uiteindelijk, als persoon. Voorafgaand aan de laatste speelavond stelde onze regisseuse terecht dat theater draait om imperfectie. Om datgene wat nooit af is en nooit af zal zijn. Daarin zit schoonheid. En precies in dat proces, het accepteren van imperfectie, zit ik. Ik hoop met elk project een betere speler te worden. Elke keer een stapje hoger te kunnen. Maar met de hoop op ‘beter’ en ‘hoger’ ga ik juist voorbij aan de essentie: theater is zoeken. Leren lopen op het toneel, waarover ik al schreef, is zoeken. Het doorvoelen van een personage is het zoeken van de emoties en drijfveren van dat personage in mezelf. Zoeken naar imperfectie. Want Koos is niet perfect. Ik ben niet perfect. Theater is niet perfect. Het leven is niet perfect. What’s new?

Nou, het inzicht dat ik als speler en als mens beter in mijn vel ga zitten door het omarmen van imperfectie, dat is vrij new. En dat er door vertrouwd samenspel mooiere scènes worden gespeeld dan ik ooit van tevoren kan bedenken (zeker een vriendschapsscène in totale dronkenschap in een Zwitserse Stube), tja – dat herinnert me eraan dat je mooi theater vooral samen maakt. Het gaat niet om mij, het gaat om devotie aan wat je maakt en met wie je dat maakt.

Op naar het volgende imperfecte project. Wie doet er met me mee?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s