(4) Dubbelrol – Familie, een making-of

Ik heb een dubbelrol. Wie, wat, waar – dat laat ik nog even in het midden tot aan de voorstelling. Maar die dubbelrol vraagt wat. Van mij als speler, maar ook van mij als mens. Iets waar ik nog steeds niet zo heel erg goed in ben: lichtheid.

Voor mensen zoals ik, die geneigd zijn zich op nadrukkelijke wijze te manifesteren zodra er iets van hen wordt verwacht, is lichtheid een grote opgave. Lichtheid is immers lastig te rijmen met de drang overal mijn best voor te doen. Door die drang maak ik mijn spel al gauw ‘te zwaar’, of ‘houterig’, ‘geforceerd’ – you name it, we have it. Gelukkig is daar dan de regisseuse, die de tijd neemt om met mij aan mijn teksten te werken en mij vooral het volgende op het hart drukt: ‘adem’. Breng rust in wat je vertelt. Zorg ervoor dat het publiek de kans krijgt de informatie tot zich te nemen. Zorg voor lucht.

Een tweede aanwijzing die ik krijg, heeft te maken met ‘in een groef zitten’. Ik kies als speler heel snel voor een bepaalde invulling van een rol of tekst en houd die invulling consequent vast – kracht en valkuil tegelijk, want stabiel, maar ook star; want rustig, maar ook statisch. Hoe fijn zou ik het vinden als het mij lukt om, tijdens het hele repetitieproces, een rol of tekst van meerdere kanten te blijven benaderen en dus meerdere dingen uit te proberen. Uit die groef.

Zelfs hier, op deze plek, maak ik me er schuldig aan. Praten in termen van ‘mensen zoals ik’, daarmee creëer ik immers ook een groef. Een hokje. Alsof alles vaststaat.

Hoog tijd om ook in het echte leven een dubbelrol aan te nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s